Świadectwo istnienia

Znalazły one pewne częściowe świadectwo istnienia supersymetrii, ale najważniejszy cel poszukiwań szczegółowa mapa stanów złota 196 pozostawał poza zasięgiem doświadczalnych możliwości. To jądro, składające się z 79 protonów i 117 neutronów, z trzech powodów uznaje się za ostateczny test supersymetrii w fizyce jądrowej. Po pierwsze, pochodzi z obszaru jąder (mających około 80 protonów i około 120 neutronów), który jest znany z tego, że wykazuje dynamiczne symetrie i spełnia jeszcze inne warunki techniczne potrzebne do obecności supersymetrii. Po drugie, jądra nieparzystonieparzyste z tego obszaru są najtrudniejsze do opisu. Po trzecie, w 1989 roku, kiedy wykorzystaliśmy supersymetrię do przewidzenia znaczącej grupy jego stanów, żaden z nich nie był doświadczalnie znany; eksperymenty mogły potwierdzić teorię albo jej zaprzeczyć.