Magiczne kwadraty

W latach osiemdziesiątych eksperymentatorzy gromadzili dane doświadczalne dotyczące jąder mogących wykazywać dynamiczne symetrie i znaleźli ślady supersymetrii, ale nie byli w stanie jednoznacznie sprawdzić idei Iachella. Budowy jądra nieparzystoparzystego nie dawało się w pełni określić na podstawie odpowiadającego mu jądra parzystoparzystego. w ROKU 1984 Pieter Van Isacker, Kristiaan L.G. Heyde i ja (wszyscy wtedy pracowaliśmy na Uniwersytecie w Ghent w Belgii), razem z Alejandrem Frankiem z Uniwersytetu Meksykańskiego, zaproponowaliśmy rozszerzenie supersymetrii Iachella. Nasz pomysł polegał na tym, by zająć się oddzielnie parami neutronowymi i protonowymi. Taka rozszerzona supersymetria pozwala bowiem wspólnie opisać kwartet jąder. Taki kwartet, nazywany magicznym kwadratem, składa się z jąder o tej samej całkowitej liczbie bozonów (nukleonów skorelowanych w pary) i fermionów (nukleonów nie skorelowanych w pary).