Ciężkie jądra

Składa się zatem z jądra parzystoparzystego, dwóch jąder nieparzystoparzystych i jednego jądra nieparzystonieparzystego. Ciężkie jądra nieparzystonieparzyste, mające więcej niż około 100 nukleonów, są najbardziej złożonymi obiektami znanymi w badaniach niskoenergetycznej struktury jądrowej. Jeżeli jednak nowa dynamiczna supersymetria istniałaby w przyrodzie, to na podstawie prostszych rozkładów trzech partnerów jądra nieparzystonieparzystego można by przewidzieć rozkład jego energii. Doświadczalna obserwacja takiej symetrii była czymś ważnym nie tylko dla fizyki jądrowej, ale również dla wszystkich innych zastosowań supersymetrii w fizyce; bo choć supersymetrię powszechnie wykorzystywali teoretycy, to brakowało doświadczalnych dowodów potwierdzających jej istnienie. Zweryfikowanie tych idei wymagało szczegółowej znajomości jąder nieparzystonieparzystych i dlatego wiele teoretycznych i doświadczalnych zespołów na całym świecie podjęło takie badania.