Budowa jądra

Budowa jądra złota 196 okazała się tak trudna do wydedukowania z tego rodzaju pomiarów, że niektóre zespoły zaniechały dalszych badań. Jeden z zespołów zasugerował, że dane doświadczalne muszą wskazywać na złamanie dynamicznej supersymetrii. W takiej desperackiej chwili, w połowie lat dziewięćdziesiątych, powstał nowy projekt, do którego przystąpił mój zespół z Uniwersytetu we Fryburgu w Szwajcarii oraz grupa Christiana Giinthera z Uniwersytetu w Bonn i Gerharda Grawa z Uniwersytetu w Monachium. W późniejszym czasie współpracowała z nami również grupa Castensa z Yale University. Planowaliśmy, by ostatnią próbę badania złota 196 przeprowadzić za pomocą spektroskopii na wiązce, w której mierzy się promieniowanie emitowane przez jony złota 196 tworzone podczas naświetlenia wiązką cząstek. Używaliśmy trzech urządzeń: cyklotronu Philipsa w Instytucie im. Paula Scherrera w Szwajcarii, cyklotronu w Bonn i akceleratora WSNL Tandem w Yale.